Szkoła w Ndim, do której uczęszcza 200 sierot.

Parafia Ndim licząca 18 wiosek, to miejsce w Republice Środkowoafrykańskiej, gdzie mieszkają ludzie, których sytuacja po okresie kilku trudnych lat spowodowanych bezpośrednim sąsiedztwem strefy działań rebeliantów, zapaści ekonomicznej regionu i niepewności codziennego życia, stała się bardzo ciężka. Szczególnie pogorszenie warunków życia odczuwają dzieci z rodzin rozbitych czy pogmatwanych. Nie brakuje bowiem przypadków rozwodów i separacji, których głównymi ofiarami są porzucone na pastwę losu dzieci. Bliskość granicy z lepiej funkcjonującym ekonomicznie Kamerunem jest częstą pokusą, jakiej ulegają dorośli z problemami lub niedojrzali , młodzi rodzice marzący o dostatniejszym życiu. Wyjazd do Mbaibum (miejscowość na granicy, gdzie mieści się duże targowisko, a co za tym też idzie, cała gama „usług dla ludności”, nie zawsze pozytywnych) albo dalej, do Ngaoundere czy Yaounde, jest czasem szansą na nowe życie, ale częściej początkiem smutnego końca. W efekcie na miejscu pozostaje wiele „słomianych wdów i wdowców”, a ich szukający przygód współmałżonkowie wracają później chorzy na AIDS, by zasiedlić niebawem cmentarz. Niewiele jest tu, na szczęście, sierot społecznych, bo często znajdzie się ktoś z bliższej lub dalszej rodziny, kto przygarnie porzucone dzieci. Ale często wtedy oprócz najbardziej podstawowych potrzeb, takich jak jedzenie i ubranie, nie są w stanie zapewnić tym dzieciom nic ponad to. Bohaterscy są niejednokrotnie doświadczeni przez życie dziadkowie, których dzieci poumierały na „chorobę wieku”, a ciężar wykarmienia wnuków spadł na nich. Oni sami raczej powinni liczyć na pomoc ze strony młodszych. Podziwiać trzeba też wujków i ciocie. Mając bowiem gromadkę własnych dzieci, potrafią wielkodusznie przygarnąć drugie tyle sierot, pozostałych po zmarłym przedwcześnie rodzeństwie. Oceniam, że jedna trzecia tutejszych dzieci i młodzieży żyje w takich dysfunkcyjnych warunkach. W takich sytuacjach zastępczy rodzice wybierają jedno czy dwoje dzieci, by posłać je do szkoły, a reszta „duti tonga so = w sango: siedzi tak sobie (w domu)”. Założenie 5 lat temu przez br. Jerzego Steligę nowej szkoły, było wyjściem naprzeciw tym najbiedniejszym, którzy pozostawali w domach. Na południowym skraju wioski zaadaptowano budynek, który pozostał po przedszkolu założonym przez nieżyjącego już naszego współbrata Gildo. Br. Jerzy Steliga, przy wydatnej pomocy s. Agaty, zdobyli się na ten wielki wysiłek (rzecz do zobaczenia na filmie) i otworzyli nową szkołę. Obecnie w szkole realizuje się ten sam oficjalny program, co w szkołach prywatnych. Uczniowie szkoły mogą się pochwalić dobrymi wynikami na egzaminach końcowych. Kierownictwo nad nią, po wyjeździe br. Jerzego Steligi przejął brat Nestor, młody Czadyjczyk, który zapewnia finansowe funkcjonowanie szkoły, korzystając ze środków pozostawionych przez poprzednika Po wakacjach w szkole będą 2-3 klasy równorzędne, a sieroty wspierane przez nas mają być zintegrowane z pozostałymi uczniami, bez wskazywania kto jest wspierany, a kto nie. Sierotom chcącym chodzić do szkoły trzeba opłacać zarówno naukę jak i wyżywienie w szkole.

Br. Robert Wieczorek OFMCap